*○~atashi_yori~○*

Hisashiburi~ 

 ขอแอบทักทายเบาๆกับบล็อคเล็กๆที่เราปล่อยร้างมาได้ระยะนึง

จากเหตุการณ์ตอนสุดท้ายเมื่อถึงเวลาต้องร่ำลาจากที่เดิมวันนี้ก็ผ่านไปประมาณเดือนเศษ

การได้กลับมาอยู่บ้านเต็มตัว กลายเป็นความรู้สึกใหม่

เพราะเมื่อลองนับย้อนกลับไป การได้อยู่บ้านทุกวันช่วงสุดท้ายก็คือก่อนเข้ามหาลัย

การได้อยู่กับครอบครัว กินข้าวรสเดิมที่เราคุ้นเคย ช่างเป็นเรื่องแสนวิเศษ

ถึงแม้ว่าบางอารมณ์จะรู้สึกว่าไม่สามารถทำตัวเถลไถลได้เหมือนตอนอยู่คนเดียวก็ตาม

แต่ก็อย่างที่ใครๆก็บอกว่าไม่มีที่ไหนอบอุ่นเท่าบ้านเรา

.

.

สำหรับที่ทำงานใหม่1 เดือนที่ผ่านไปก็ยังเป็นแค่การเทรนนิ่งภาพรวมของบริษัทและงานที่ได้รับมอบหมาย

ตอนเทรนนิ่งนี่ชิลด์ได้ใจ สมที่ใครๆบอกว่าเป็น honeymoon period จริงๆ

ส่วนงานที่ได้รับมอบหมาย(ในตอนนี้)ไม่เรียกว่ายาก แต่เรียกว่าต้องการความละเอียดรอบคอบเป็นที่สุด

หลังจากเริ่มยืนด้วยลำขาเล็กๆของตัวเองแล้ว ก็เริ่มมีเคสต่างๆให้ได้ศึกษาและแปล๊บเล็กๆพอเป็นกระสัย

แต่ภาษาญี่ปุ่นนี่สิ...แทบไม่ได้พูดเลย....จะลืมไหมเนี่ย

.

.

รูปแบบการทำงานที่เปลี่ยนไปทำให้รู้สึกว่าชีวิตหายใจหายคอได้สะดวกมีเวลาทำนี่นั่นโน่น ได้อย่างใจอยาก

ต่างกับการเป็นสาวโรงงานที่ทุกอย่างถูกบีบบังคับด้วยกฎและเวลา วันๆก็แปลๆๆ ไม่มีอะไรทำก็ต้องทำเป็นยุ่งเข้าไว้

 แต่ความยืดหยุ่นก็ทำให้เสียนิสัยเล็กน้อย

อย่างตอนแรกที่ตั้งใจไว้ว่าปีแรกจะเข้างานตอนแปดโมงและกลับห้าโมง

ผ่านไปแค่ครึ่งเดือนก็เริ่มมาทำงานเก้าโมง (^_^;)

ตอนกลางวันก็แอบเถลไถลไปอีกประมาณครึ่งโมงตลอด (^_^;)

ขนมนมเนยก็มีประจำโต๊ะทุกวัน ทำงานไปก็หม่ำไป สบายใจแท้

ชีวิตสาวออฟฟิศเค้าเป็นอย่างนี้กันนี่เอง...

.

.

ส่วนเพื่อนใหม่

ยังโชคดีที่คนที่เข้ารุ่นเดียวกันมี 2 คนที่อยู่แผนกเดียวกันและฟลอร์เดียวกัน

เลยได้พื่อนกินข้าวกลางวันทุกมื้อ

จริงๆต้องเรียกว่าน้อง 2 คน คนนึงเป็นน้องผู้หญิงสวยใส จบใหม่ใสกิ๊ก พูดภาษาจีนได้

กับอีกคนเป็นน้องผู้ชายที่อ่อนกว่าเราสามปี พูดภาษารัสเซียได้

ตอนนี้ก็เริ่มสนิทกันระดับนึง ทุกกลางวันก็ enjoy eating and enjoy shopping

ส่วนน้องๆในแผนก แต่ละคนก็นิสัยดี พร้อมสอนงาน ให้ความช่วยเหลือ

ถือเป็นโชคดีของเราแล้ว..

โดยรวมตอนนี้ก็รุ้สึกว่ายังไม่มีอะไรที่เป็นปัญหา

ทุกอย่างก็ค่อยๆเดินไปตามจังหวะของมัน

หวังว่าจะมีสถานการณ์อย่างนี้ไปนานๆหน่อยนะ