*○~atashi_yori~○*

ตั้งแต่เพื่อนในเอกคนนึงแต่งงานแต่งการและมีร้านทำผมเก๋ไก๋ใต้คอนโดของเธอ

ทำให้กลายเป็นศูนย์กลางของการพบปะและเสริมสร้างความงามของบรรดาสมาชิกถาวรของกลุ่ม

เสาร์ที่ผ่านมาก็ได้แวะเวียนไปใช้บริการอีกครั้งด้วยการไปยืดผม

ไม่ใช่เราคนเดียวที่ไป แต่มีการนัดกันล่วงหน้าของสมาชิกถาวร

อันประกอบด้วย เรา ป้าแต้ว(หุ้นส่วนร้าน) ป้าบอย ป้ากบ และป้ายุ้ย และป้ากิ๊ฟท์

โดยมีวัตถุประสงค์ปลีกย่อยที่แตกต่างกัน

โดยป้าบอยต้องการปิดผมขาวด้วยการทำสีผม

ป้ากบต้องการทำสีผมและนำวิตตองมาปล่อย

(ซึ่งเราก็เป็นเหยื่อไปเรียบร้อย....จนยากไปอีกระยะ)

 ป้าแต้วมาดูร้านและโหลดรูปที่ไปหัวหินด้วยกันเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา

ป้ายุ้ยอยากกินสเต็กไทยหลังจากที่คุยฟุ้งว่าเวลาไปบินกินแต่เนื้อออสเตรเลีย เนื้อโกเบ..(ช่างเวอร์เหนือใคร)

ส่วนป้ากิฟท์งานนี้ก็มากับเค้าด้วยเพราะต้องการตัดผมและนำเสนอข้าวผัดน้ำพริกกุ้งเสียบและกิมจิ

วันนั้นขาดแต่ป้าแปล๊บที่ต้องประกอบอาชีพตามหน้าที่การเป็นล่ามในโรงพยาบาล...น่าเสียดายเรยไม่ครบแก๊งค์

วันนั้นกว่านางสุดท้ายจะตัดผมเสร็จ(คือป้ากิฟท์ที่บอกว่ามาบ่ายๆแต่มาถึงเอาเกือบห้าโมง)ก็หกโมงกว่า

ระหว่างรอป้ากิฟท์ทำสวยอยู่ พวกเราก็ทำกิจกรรมต่างๆรอ เช่นการกินเค้กร้านข้างๆรอ(โดยเอาข้าวผัดป้ากิฟท์มากิน

ในร้านเค้าด้วย..แบบว่าอาศัยความซี้และเป็นจังหวะที่ไม่มีลูกค้าอื่น) และดูรูปที่ถ่ายตอนไปหัวหินกันอย่างครื้นเครง

ในขณะที่เราก็ให้ป้าม่วนผู้เชี่ยวชาญด้านการแต่งหน้าช่วยแต่งและสอนการเขียนตาให้กลมโต

(สุดท้ายก้ยังทำเองไม่เป็นเหมือนเดิม)

ในระหว่างนั้นก็ชั่งใจว่าจะสอยวิตตองใบไหนดี

(เสียงป้ากบลอยมาว่าใบไหนก้ได้ค่ะ แต่ถ้าบอกว่าซื้อแล้วไม่เอาไม่เอาซักใบป้าจะโดน...)

ในที่สุดก็ได้มาอย่างที่เห็น ....

 

รู้สึกผิดที่ใส่ขาสั้น มิสุภาพเล็กน้อย

 .

.

เราก็มาต่อด้วยวัดที่ถูกขนาบข้างด้วยห้างใหญ่อันดับต้นๆของไทยและของเอเชีย...นั่นคือวัดปทุมวนาราม 

ไม่น่าเชื่อว่าพอเข้าไปในวัดเหมือนเสียงรบกวนต่างๆถูกตัดเสียสิ้น เกิดความสงบได้อย่างประหลาด

เราแทบจะลืมไปเลยว่าเมื่อกี้เราเพิ่งผ่านมาบุญครอง ย่านสยาม และสยามพารากอนที่คราคร่ำไปด้วยรถยนต์และผู้คน

น่าเสียดายที่ทางวัดปิดปรับปรุงเราเลยได้แต่ไหว้พระ แต่นับว่าโชคดีที่ได้สักการะพระบรมสารีริกธาตุด้วย

เป็นบุญของลูกช้างที่ได้สักการะ

.

. 

 

  เห็นแววการอิ่มบุญ

 

แบบว่าไม่ค่อยอยากินเรยย มาถ่ายอีกทีไอติมก็เกือบหมดแว้วว

.

.

ช่วงเวลาแห่งความสนุกสนานช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไอติมแสนอร่อยถ้วยนั้น

ที่เราเองต้องรีบกินก่อนที่ความหอมหวานเย็นฉ่ำนั้นจะละลายหายไป

เมื่อโลกแห่งความจริงรอการมาถึงในวันจันทร์ เราและชีก็ต้องถึงเวลาร่ำลา

ระหว่างพาคุโระกลับชายแดน แผนการเดินทางครั้งหน้าก้ผุดขึ้นมาอีกครา

แอบยิ้มนิดๆ บอกคุโระว่าเด๋วอาทิตย์หน้าจะพาไปเที่ยวอีก....

 

.   .   .   .   .