อัมพวา....ภาพฮาเฮ
posted on 31 Mar 2009 21:57 by anatae in Zummer-Time
สองตอนที่ผ่านมาเล่าเรื่องซะเป็นส่วนใหญ่
วันนี้เอารูปขำๆมาลงเก็บไว้มั่งดีกว่า
.
.
ออกเดินทางคุโระหล่อสุด...แต่สุดท้ายก็ไม่รอดฝน...มอมเหมือนเดิม
เพื่อนๆจกข้าวเหนียวหมูสุดริดค่ะ
แวะดอนหอยหลอดไหว้ศาลกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์
เอาให้คนที่มันหนีศาลอยู่นอกประเทศอ่านหน่อยดีไหม
ว่าบรรพบุรุษเค้าสาปแช่งคนโกงชาติไว้นะคะ
หนียังไงก็ไม่รอดค่ะ
ดอนหอยหลอดลมแรงจิงๆเกือบปลิววว
ดีนะมีปราการชั้นดีขนาบข้าง...อิอิ
ลูกทัวร์เห็นอะไรก็น่ากินไปซะหมด
มื้อแรกกับก๋วยเต๋วอร่อยมากกกกก
ร้านชุ้นพานิชในตลาดแม่กลอง
เกี๊ยวหมูเนื้อนุ่มม เกี๊ยวปลาเหนียวเต็มๆกับเนื้อปลา(เอ็มเคชิดซ้าย)
แม้แต่ลูกชิ้นปลาเจ้าของก็ทำเอง
ร้านนี้กินมาตั้งแต่อยู่ม.ต้นแล้ว
แต่ถ่ายได้ไม่น่าอร่อยซะเรย...เพราะวันนั้นไฟดับทั้งตลาดนั่นเอง
(สังเกตุต้องกินแบบจุดเทียน)
ชัดกันสุดแล้วววได้เท่านี้
เอาของเก็บที่รีสอร์ตแล้วระหว่างทางไปดูดวงก็มาแวะวัดบางกุ้ง
โบสถ์ที่มีรากต้นโพธิคอยยึดไว้โดยรอบ
หลังจากดูดวงแม่นๆกันสมใจก็แวะโบสถ์วัดคริสต์บางนกแขวก
โบสถ์ที่กระจกสีด้านในสวยติดหนึ่งในสามของประเทศ
(มากันจนเย็นย่ำเลยเวลาที่จะเข้าเยี่ยมชมด้านใน)
(สังเกตุจะเห็นมีถุงเฉาก๊วยกันคนละถุงสองถุง
เพราะเฉาก๊วยโรงหมูอร่อยสุดตั้งแต่เราเคยกินเฉาก๊วยมา)
ขาดไม่ไ้ด้ตลาดน้ำยามเย็นอัมพวา
รูปนี้ถ่ายกันที่ร้านคนรู้จักอุดหนุนคนกันเองเสียหน่อยค่ะ
หลังจากนั้นขับรถไปแ่ม่กลองดูการทำน้ำตาล
เห็นเดือดปุดๆแบบนี้แค่ 400 องศาเท่านั้นเอง..
ลองทำเองกันอย่างหนุกหนาน
เช้าวันจะกลับแวะไปดูการทำเครื่องเบญจรงค์ที่ปิ้นสุวรรณเบญจรงค์ที่อัมพวา
(ผู้ได้รับการคัดเลือกให้ทำของที่ระลึกในงานโอเปคที่จัดขึ้นในประเทศไทย)
เรือนไทยหลังโตด้านข้างตึกทำเบญรงค์
คุณตาเจ้าของ(คุณตาวิรัช ปิ่นสุวรรณ)เปิดให้นักท่องเที่ยว
ขึ้นไปเดินเล่นเย็นใจในบ้านหลังนี้ได้ค่ะ
ขอเนียนทำตัวเหมือนเจ้าของบ้านเล็กน้อย อิอิ
มื้อเที่ยงก่อนกลับแวะร้านอาหารทะเล ครูหมู
(รู้จักเพราะน้องชายเป็นเพื่อนกับลูกชายเจ้าของร้าน)
อร่อยมากกกกและราคาไม่แพงด้วย
(ร้านนี้ดังขึ้นเรื่อยๆจากปากต่อปาก แบบว่าหาในกูเกิ้ล รับรองต้องเจอคนแนะนำ)
ร้านอยู่ติดแม่น้ำแม่กลองด้วยจ้า
ถ้าจะไปกินวันหยุดควรจองล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งวัน
เพราะที่นี่เค้าไม่ได้เก็บของทะเลไว้ คือเค้าสดวันต่อวัน และคนมาเยอะตลอดเวลา
(สังเกตุทำไมมีรูปแค่นี้ เพราะพอเริ่มกินกุั้งย่างและปลาทูฉู่ฉีก็ไม่มีใครคิดถ่ายรูปอีกแล้วนั่นเอง...)
.
.
แม้การเดินทางจบไปแล้ว
แต่ความทรงจำยังอยู่เต็มหัวใจ