*○~atashi_yori~○*

ระยะหลังๆกลับกทมบ่อยขึ้น เรียกว่าทุกสุดสัปดาห์ก็ว่าได้

กลับบ้านบ่อยๆก็เริ่มกลับมาหลงแสงสี

นกน้อยในหัวใจก็เริ่มร่ำร้อง ให้กลับมาเป็นสาวชาวกรุง

เมื่อก่อนตอนจบใหม่ๆ เรื่องความใกล้ไกลไม่ใช่ปัญหาเลยซักกะติ๊ด

หรือเด๋วนี้เริ่มแก่มากจนรู้สึกเหงาลึกๆในหัวใจกันนะ

เวลาจะขับรถออกจากกทมวันอาทิตย์เย็นทีไร ใจมันหวิวๆ

อยากอยู่กทมอีกคืนจุงงง กลับเช้าวันจันทร์ดีไหมนะ...ดีไหมนะ

เมื่อตอนมาทำงานที่ปราจีนใหม่ๆจนถึงวันนี้กี่ปีแร้นนนนะ

โอ้ววว นับได้เกือบๆห้านิ้วทีเดียวเชียว

อืมมม แล้วทำไมเมื่อก่อนยังอยู่ได้.....มันก็มีคำตอบที่ปัจจุบันคำตอบนั้นเป็นpast tense ไปเสียแล้ว

ตอนนี้ก็เริ่มชั่งน้ำหนักเรื่องที่พอใจกับเรื่องที่ต้องฝืนทน

ที่ต้องทำอย่างนี้เพราะว่างานปัจจุบัน เจ้านายคนญี่ปุ่นเพื่อนร่วมงานคนไทย

รวมถึงรุ่นพี่มหาลัยที่เราอาศัยเค้าอยู่ก็ดีกับเรามากๆ(ให้อยู่ด้วยกันฟรีๆไม่คิดค่าเช่าเลย)

ความรู้สึกติดหนี้บุญคุณมันท่วมท้นล้นหัวใจทำเอาคิดหนัก

ในทางตรงกันข้ามพอมาคิดในทางเห็นแก่ตัวว่าทำไมเราต้องขับรถมาทำงานไกลขนาดนี้

ชีวิตกันดารจุง จะทำอะไรจะกินอะไร ก็ไม่ได้ดั่งใจเรย ก็เริ่มเกิดอาการ....เฮ้อออ

สับสนในตัวเองจังวุ้ยย ช่วงนี้ใครอย่าเผลอโทรมานะเพราะอาจเจอปรึกษาปัญหาชีวิตได้...