*○~atashi_yori~○*

สิ้นแสงดาวดุเหว่าเร่าร้อง จากสุมทุมลุ่มน้ำแม่กลองพี่จำจากน้องคนงามม(กรุณาอ่านแบบมีลูกคอด้วยนะ)

.

.

ก่อนสิ้นเสียงเครื่องยนต์ หลังได้ผ่านการเดินทางข้ามหลายจังหวัดมา คุโระคงอยากจะลาด้วยบทเพลงข้างบนเป็นแน่

เพราะเมื่อสตาร์ทคุโระอีกครั้งหลังจากดับเครื่องไปแค่ห้านาที ก็มีแค่เสียงแช๊ะะะ แล้วก็เงียบไป

.

.

คุโระสิ้นใจไปพร้อมกับแบ็ตที่หมดสภาพเสียแล้ว...โอ้วลูกแม่

.

.

ก่อนหน้านี้คุโระได้มีอาการเตือนแม่มาหลายครั้ง

แต่แม่ก็ยังงกทนใจหัวใจเก่าต่อไปเพราะคิดบ้าบอว่าอีกแค่สิบกว่าวันจะสามปีแล้ว ต้องให้ครบสามปีให้ได้

.

.

แล้วก็ได้เห็นคุโระหมดลมหายใจไปต่อหน้า....แง.ง.ง

.

.

ท่ามกลางค่ำคืนที่ดาวเต็มฟ้า....หรือเปล่าก็ไม่รู้ (เพราะแหงนขึ้นไปเห็นแต่ยอดมะพร้าว)

คุโระจอดสงบนิ่งอยู่ โดยมีหิ่งห้อยน้อยสองตัวบินหยอกล้อกันไปมาอยู่ไม่ไกลออกไป

ฟังดูเหมือนเป็นบรรยกาศของการตากอากาศใช่มั้ย....เหอๆ

แต่เรากับน้องชายออกแนววุ่นวายใจเพราะจะรีบเอารถกลับไปจอด

วันต่อไปเราต้องออกเดินทางไปผ้าป่าที่ประจวบกันแต่เช้า

ดีว่าครั้งนั้นไม่ได้เอาคุโระไป ไม่งั้นชีวิตคงต้องลำเบียกกว่านี้

เพราะต้องตื่นแต่เช้าไปซื้อแบ็ตมาเปลี่ยนก่อน

.

.

หลังจากพ่วงแบ็ตกับรถของเพื่อนเป็นที่เรียบร้อย ก็โบกมือบ๊ายบายคุโระหนึ่งคืน

ปล่อยให้น้องชายรับภาระขับไปจอดบ้านเธอเพื่อเปลี่ยนแบ็ตให้ในวันต่อไป

.

.

คืนนั้นตอนจะนอนก็กลับมาคิดว่าบุญรักษาทีเดียวเชียว ที่ระหว่างทางไม่ได้ดับเครื่องเลย

ตอนแวะเติมน้ำมันที่ฉะเชิงเทราก่อนขึ้นทางด่วน ก็เดชะบุญที่สตาร์ทไว้..

ปั๊มเล็กๆ แถมเริ่มค่ำแล้วคนก็มาใช้บริการน้อย ถ้าตอนนั้นเครื่องดับ

โอ้วไม่อยากจะคิดว่าชีวิตต้องลำเบียกอีกมากมายเป็นแน่