*○~atashi_yori~○*

เมื่อวานลางานไปตามคอนเซปต์ของคนในแผนกช่วงนี้ว่า

"ทุกคนต่างมีฝัน"

.

.

เมื่อวานก็ได้ทำเต็มที่ไปแล้ว

ถึงแม้จะตอบอะไรปุกๆป่วยๆไปก็ตาม

ตอนนี้ก็ได้แค่นั่งลุ้นรอผลอย่างใจจดใจจ่อ

สาธุ๊...ได้ทีเต๊อะ 

.

.

เรื่องตอนสัมภาษณ์ออกแนวโฮ(เสียงร้องไห้)

ไม่ฮาเลยจะไม่เล่าเพราะไม่เข้ากะคอนเซปต์ตอนนี้

.

.

เหตุการณ์มันมีอยู่ว่า

หลังจากสัมภาษณ์เสร็จต้องไปตรวจสุขภาพที่รพ.เทพธารินทร์

ซึ่งจะเลยจากตึกที่สัมภาษณ์ไปสองป้ายรถ

(ตอนนั้นไม่รู้ว่าใกล้โพดๆเลยเรียกแท๊กซี่)

พอดีว่าตึกสัมภาษณ์ติดกับตึกช่อง 3

แท๊กซี่ก็ถามว่ามาสัมภาษณ์งานช่อง 3 ?

พอหูได้ยินใจก็พองโต...

โอ้ววันนี้อีชั้นสวยจนดูเหมือนมาแคสติ้งหรือเนี่ย...คริคริ

ก้มมองตัวเองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม...

แหม...พอไม่ได้อยู่ในคราบสาวโรงงานแล้วอีชั้นดูดีขนาดนี้เชียวหรือ

จริงๆเราอาจมีแววความเป็นดาราอย่างไม่รู้ตัวก็ได้ไม่น่าไปอยู่ชายแดนซะนาน.. 

แต่ก็ตอบไปอย่างถล่มตนตามประสาว่า...

"ป่าวค่ะ...แหม..นู๋คงไม่สวยขนาดมาเป็นดาราได้"

(ตอนนั้นก็ช่างกล้าพูดไปได้)

"มาสัมภาษณ์งานตึกข้างๆค่ะ"

แบบว่าพูดไปก็แอบเขิลไป

แท๊กซี่ก็บอกว่านึกว่ามาสัมภาษณ์ช่อง 3 ซะอีก

คิดในใจ..คุณลุงก็ช่างชมนู๋จิง เขิลนะคะ

(ตอนนี้อารมณ์หลงตัวเองอย่างลืมตัว)

.

.

มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนมาเล่าให้น้องๆวิดวะที่โรงงานฟัง

แล้วพวกนั้นก็ได้ปลุกให้ตื่นเจอความจริงอันโหดร้าย

(เบี่ยยพวกมันจินๆ)

.

.

"ผมว่าในทางกลับกันลุงคงคิดว่าหน้าแบบนี้นะจะมาสมัครเป็นดารา..คงได้หรอก"

น้องในโต๊ะแผนกวิดวะคนนึงพูดมาแทงใจดำจึ่กแรก

.

"แล้วเค้าคงงง...จะเขิลอะไรเนี่ย ไม่ได้ชมซะหน่อย"

อีกคนเสริมซ้ำตอกย้ำอีกหนึ่งจึก

.

"สุต๊อปปุ....ชั้นว่าชั้นกลับโต๊ะดีกว่า รู้สึกว่าเด๋วจะเกลียดพวกแกกว่านี้"

ระหว่างหันหลังอย่างรมณ์เสีย(และเสียเซลฟ์)กลับโต๊ะ

ก็ยังได้ยินเสียงแซวตามมาอีกหลายประโยค

เลยหันไปทำหน้าคาดโทษหนึ่งที

.

.

ชิชิ...อย่าให้ได้งานที่นั่นละกัลลล

.

.

สาธุ๊...ขอให้ได้งานที่เถิ๊ดดด